''თბილისი მოჯადოებულ წრეს ჰგავს... ასე მგონია, ყოველ დილით სადღაც უნდა შევარდე, სადაც ბევრი ნეგატივი, ხმაური, სიგიჟე, ბოღმა, შური და გაუტანლობა, რუტინა, არანორმალური რიტმი, ქაოსი, გამონაბოლქვი, ტალახი, ცინიზმი, ჭორი და რა ვიცი კიდევ რა არის...
და ყოველ საღამოს უნდა გამოვარდე, დავტოვო სადღაც საზღვარზე რაღაც მორგებული უნიფორმა, მოვიდე სახლში და ჩამოვიბანო, სუფთა ჰაერი ჩავისუნთქო, ადამიანებთან ვიყო და ადამიანად პირველისგან სრულიად განსხვავებულ სამყაროში.
და მეორე დილას
სალომე დადიანი
